Αβοκάντο: το φρούτο που λάτρεψαν οι millennials, πλούσια γεύση, συνυφασμένη με τη συνήθεια του brunch, θεωρείται μία διατροφικά εξαιρετική επιλογή. Αφορμή για να προβληματιστώ για τη κατανάλωσή του στάθηκε το η σειρά- documentary “Rotten” του Netflix.
Το πρώτο επεισόδιο της σειράς πραγματεύεται τις επιπτώσεις της παγκόσμιας αυξημένης ζήτησης αβοκάντο, τόσο στη ζωή των καλλιεργητών του αλλά και στο περιβάλλον. Κύριοι τόποι της παγκόσμιας παραγωγής του είναι η κεντρική και νότιος Αμερική, ενώ τις πιο καταστροφικές επιπτώσεις τις βλέπουμε στη Χιλή. Εκεί, ποτάμια έχουν αποξηραθεί και όλο το νερό διοχετεύεται στους μεγάλους παραγωγούς, στερώντας το από τη γη των μικρότερων παραγωγών, οι οποίοι καταστρέφονται οικονομικά.
Το πιο εντυπωσιακό είναι πως χρειάζονται 320 λίτρα νερού για να παραχθεί ένα αβοκάντο (την ίδια στιγμή μία ντομάτα χρειάζεται περίπου 5 λίτρα). Το 2017 οι εισαγωγές αβοκάντο στο Ηνωμένο Βασίλειο αντιστοιχούσαν σε σπατάλη νερού που θα γέμιζε 10.000 πισίνες ολυμπιακών διαστάσεων! Αυτό σημαίνει ότι πρόκειται για τρόφιμα με μεγάλο περιβαλλοντικό αποτύπωμα, όχι μόνο στην παραγωγή του, αλλά και στη μεταφορά του ανά τον κόσμο, η οποία αυξάνει τις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα.
Για αυτούς του λόγους, πολλοί είναι ήδη οι chefs που ψάχνουν εναλλακτικές για να παρασκευάσουν αγαπημένες συνταγές όπως το guacamole ή το avocado toast. Πουρές αρακά, κολοκυθάκια και κολοκυθόσπορος ή φάβα με πράσινη πιπεριά chili και lime είναι μόνο κάποιες από τις ιδέες.
Στη χώρα μας, οι κλιματολογικές συνθήκες και τα εδάφη της Κρήτης επέτρεψαν στο φρούτο από το Μεξικό να ευδοκιμήσει και τα «βουτυρόδεντρα» άρχισαν να καλλιεργούνται σε μεγάλες εκτάσεις από τη δεκαετία του 70.
Το παράδειγμα του αβοκάντο μπορεί να γίνει αφορμή προβληματισμού ώστε να αρχίσουμε να βλέπουμε πέρα από πιάτα και θρεπτικά συστατικά, τη διαδικασία καλλιέργειας, μεταφοράς και παρασκευής των πρώτων υλών. Η περιβαλλοντική κρίση προσθέτει στις μέρες μας έναν ακόμα: ένα τρόφιμο δεν αρκεί να θεωρείται “υγιεινό”, θα πρέπει να είναι ηθικός ο τρόπος παραγωγής του τόσο για το φυσικό περιβάλλον, τα ζώα αλλά και τους ανθρώπους στην αλυσίδα παραγωγής. Στοχεύουμε, στην κατανάλωση τροφίμων και προϊόντων που παράγονται όσο το δυνατόν πιο κοντά στον τόπο μας, στηρίζοντας ταυτόχρονα την τοπική οικονομία. Την ίδια στιγμή, τα τρόφιμα αυτά είναι κατά κανόνα πιο φρέσκα, αγνά, ποιοτικά και νόστιμα.