«Εσύ δεν έχεις ανάγκη, είσαι αδύνατη.»
«Πώς έγινες έτσι; Πετσί και κόκαλο.»
«Μήπως πρέπει να πάρεις/χάσεις 2-3 κιλάκια;»
«Σιγά μη φας γλυκό!»
«Έτσι κρατιέσαι εσύ…»
«Μα πού το βάζεις τόσο φαγητό;»
«Αυτή είναι και μαμά και κορμάρα.»
«Αδυνάτισες! Ομόρφυνες!»
«Θα το φας όλο αυτό;»
«Το έχεις παρακάνει.»
«Έχεις πάρει κιλά, ε;»
«Από αύριο δίαιτα.»
«Μετά από τόσο φαγητό, το βράδυ δεν τρώμε.»
«Τώρα που αδυνάτισες σου πάνε τα στενά.»
«Τι το θέλεις το ψωμί; Παχαίνει!»
«Με τις εγκυμοσύνες πάχυνε πολύ…»
«Δε γίνεται να πεινάς, φάγαμε μεγάλο πρωινό.»
«Σήμερα νιώθω χοντρή, δεν έχω τίποτα να φορέσω.»
«Μείωσε το τσιμπολόγημα και περπάτα λίγο, θα χάσεις κιλά.»
Αν νιώθεις πίεση ή άβολα διαβάζοντάς τα, δεν είσαι ο μόνος/η μόνη.
Ίσως έχεις ακούσει κάποια από αυτά. Ίσως — χωρίς να το καταλάβεις — τα έχεις πει κι εσύ.
Και σχεδόν πάντα, υπάρχει εκείνο το πρόσωπο με το «μάτι-ζυγαριά»:
αυτό που θεωρεί πως ξέρει πόσο πρέπει να φας, πώς πρέπει να φαίνεσαι, ή ποιο είναι το «σωστό» για το σώμα σου.
Όμως εδώ υπάρχει ένα τεράστιο κενό:
κανείς δεν γνωρίζει την παθολογία, την ψυχολογία, τις εμπειρίες, ή τις ανάγκες που κρύβονται πίσω από οποιαδήποτε αλλαγή στο σώμα σου.
Κάποιος μπορεί να περνά ασθένεια, στρες, ψυχική επιβάρυνση — ή και απλά να νιώθει καλά με το σώμα του.
Κανείς και σε καμία περίπτωση δε χρειάζεται κριτική και σχόλια για το βάρος του.
Ίσως είναι η στιγμή να στρέψουμε την προσοχή μας αλλού,
στον άνθρωπο, όχι στο σώμα του.
Στο πώς νιώθει, όχι στο πώς φαίνεται.
Στην ευγένεια και στον σεβασμό, όχι στην αξιολόγηση.
Μερικές απαντήσεις για να θέσεις τα όριά σου
- «Ευχαριστώ για το ενδιαφέρον, αλλά γνωρίζω τις ανάγκες του σώματός μου.»
- «Δεν χρειάζεται να ανησυχείς για το βάρος μου.»
- «Δεν είναι κατάλληλη στιγμή για συζητήσεις περί δίαιτας.»
- «Ο καθένας μπορεί να έχει το σώμα και το βάρος που θέλει.»
- «Τα σχόλια για το σώμα μου με κάνουν να νιώθω άβολα.»
- «Έχουμε τόσα άλλα να συζητήσουμε — ας αφήσουμε το σώμα και τη διατροφή στην άκρη.»