Υπάρχει μία μερίδα για όλους;
Έχεις βρεθεί ποτέ να τρώς όλη τη μερίδα σου στο εστιατόριο ακόμα και αν είσαι φουλ; Να μη ξέρεις ποτέ να πεις στοπ όταν ο φίλος σου σού σερβίρει μακαρόνια; Να κουβαλάς ένα βουνό καλομαγειρεμένου φαγητού σε ένα μπουφέ; Να τρως ένα κουτί μπισκότα και να διαβάζεις μετά ότι η μερίδα αντιστοιχεί σε 2 τεμάχια;
Πόσο πρέπει να φας; Υπάρχει πρέπει;
Θα έχεις ακούσει για μετρήσεις όπως μια παλάμη, μια γροθιά, ένα σπιρτόκουτο. Αυτές σχεδιάστηκαν ώστε να προσεγγίζουν τις ποσότητες που καλύπτουν τις ανάγκες του γενικού πληθυσμού, για κάθε ομάδα τροφίμων. Δεν είναι όμως εξατομικευμένες.
Δεν υπάρχει μία ποσότητα που ορίζεται ως φυσιολογική. Γι’ αυτό την επόμενη φορά που θα μοιραστείς μια πίτσα μη συγκριθείς με την παρέα σου! Το μέγεθος της μερίδας μας επηρεάζεται από την ηλικία, το φύλλο, το ύψος και το βάρος καθώς και το επίπεδο φυσικής μας δραστηριότητας. Εννοείται πως η συνολική κατανάλωση φαγητού μέσα σε μια μέρα έχει το ρόλο της όπως και κοινωνικοί, ψυχολογικοί και πολιτισμικοί παράγοντες.
Το φαγάκι που χρειαζόμαστε καθορίζεται από τόσες πολλές παραμέτρους και προφανώς ο κορεσμός (η αίσθηση πως χορτάσαμε) δεν είναι ο μοναδικός ρυθμιστής.
Σε ό,τι αφορά τα συσκευασμένα τρόφιμα, η αναγραφή της μερίδας δεν αποτελεί ένδειξη για το πόσο πρέπει να φας. Αποτυπώνουν την ποσότητα που συνήθως καταναλώνεται και αποτελούν ένδειξη ώστε να μπορούμε να συγκρίνουμε προϊόντα μεταξύ τους και να ελέγχουμε την πρόσληψη σακχάρων και λιπαρών.
Η μερίδα εστιατορίου καθορίζεται από το κοστολόγιο της εκάστοτε επιχείρησης, την τάση της εποχής και την συνταγή.
Όταν η μερίδα που προσφέρεται είναι μεγαλύτερη, τότε κατά πάσα πιθανότητα θα καταναλωθεί και περισσότερο φαγητό. Από την άλλη πλευρά, μια μικρότερη, από αυτή που χρειαζόμαστε, μερίδα μπορεί να οδηγήσει σε ενοχές ή ντροπή που δε χορτάσαμε με το “φυσιολογικό” ή και αδυναμία κάλυψης των αναγκών σε θρεπτικά συστατικά.
Ποιος καθορίζει λοιπόν τη μερίδα μου;
Η πραγματική επαφή και κατανόηση των αναγκών σου. Μπορεί στην αρχή να χρειαστείς καθοδήγηση, εκπαίδευση και προσπάθεια αλλά η αξία του να ακούμε τα σήματα πείνας και κορεσμού από το σώμα μας είναι σπουδαία. Αφήνουμε φαγητό για αργότερα αν είμαστε χορτάτοι, ξαναγεμίζουμε το πιάτο μας αν το χρειαζόμαστε. Σεβόμαστε την πείνα μας μετά από μία απαιτητική ημέρα, αφήνουμε για αργότερα τα υπόλοιπα μπισκότα της συσκευασίας αν νιώθουμε φουσκωμένοι.